دانشجویان پزشکی 83

این سایت مربوط به دانشجویان پزشکی ورودی 83 دانشگاه علوم پزشکی لرستان است

	.......
من آن موجم كه آرامش ندارم به آساني سر سازش ندارم هميشه در گريز و در گذارم نمي مانم به يك جا بي قرارم سفر يعني من و گستاخي من هميشه رفتن و هرگز نماندن هزاران ساحلو ناديده ديدن به پرسش هاي بي پاسخ رسيدن من از تبار دريا از نسل چشمه سارم رهاتر از رهايي حصار بي حصارم ساحل حصار من نيست پايان كار من نيست همدرد و يار من نيست كسي كه يار من نيست در انتظار من نيست صداي زنده بودن در خروشم به ساحل چون مي آيم خموشم به هنگامي كه دنيا فكر ما نيست براي مرگ هم در خانه جا نيست اگر خاموش بنشينم روا نيست دل از دريا بريدن كار ما نيست
+ نوشته شده در پنجشنبه 1386/12/16ساعت 12:10 بعد از ظهر توسط فردیس درتاج \|

	رهایی آرام بی دردسر...؟!
آموختن آسان نيست... خستگي هر آن در كمين است. آزرده مي شوي... احساس شكست مي كني شك مي كني كه رها كني و بگذري مي خواهي بر كناره روي و وانمود كني كه اتفاقي نيفتاده اما نه... تو بازنده نيستي كه٬ يك مبارزي! پيش از آن كه برنده باشيم بايد بازنده باشيم بايد گاه بگرييم تا بتوانيم روزي بخنديم بايد آزرده شويم تا روزي توانمند باشيم اگر پيوسته بكوشي و ايمان داشته باشي در پايان پيروزي از آن تو خواهد بود... -آن دیویس- سلام... حالم يه طوريه...نه!به حالم برچسب نمي زنم.البته حالمم نمي دونم.ديروز ارتوپدي تموم شد...امتحان اين بخش خيلي به من استرس وارد كرد.انكار نمي كنم كه حقيقتا" واسش زياد خونده بودم.يه جورايي مي خواستم از اول خوب شروع كنم و با اطمينان جلو برم.اما همه چيز اعتماد آدم به خودش و خودش و خودش نيست..گاهي اتفاق هايي پيش مياد كه آدمو غافلگير مي كنه.و توانايي هاتو زير سوال مي بره.و شايد اعتمادتو...وقتي استاد داشت برگه مو تصحيح مي كرد فكر كردم داره جوابهاي درستمو مي شمره-تا اين حد مطمئن- اما وقتي استاد گفت اين ها غلط هاتن...به تمام معنا جا خوردم...طوري كه بدنم يخ كرد و روي صندلي نشستم و ديگه نمي تونستم از جام بلند بشم...مبهوت...اون گفته بود درمان نمي آرم اما اكثرشون درمان بودن.. تمام ترس هام٬ ناتواني هام٬ خستگي هام٬ تلاش هام٬ بيداري هام٬ حال بد اين مدت و سرماي سختي كه خورده بودم٬ شوق و ذوقم واسه يادگيري٬ اميدواري هام٬ وقت كمي كه باهاش مي جنگيدم و هزار چيز ديگه اومدن جلوي چشمم...حس كردم اونقدر ناتوانم كه...از خودم بدم اومده بود...از استادم...از بيمارستان...از كتاب...درس... اقرار مي كنم كه در تمام مدت تحصيلم تا اين حد بي اراده و نا اميد نشده بودم.چون هيچ وقت هم تا اين حد خودمو درگير درسم نكرده بودم...زندگي اي كه همه ش شد درس و ترس از ياد نگرفتن و نديدن و تجربه نكردن...و احساس مسئوليت وسواس گونه اي كه از سر و كول وجدانم بالا مي ره و گاهي ديگه حس مي كنم داره خفه م مي كنه..و كتاب هاي غير درسي و شعرهايي كه مثل هميشه صدام مي زنن و من گوش هامو مي گيرم كه نشنوم...رومو از خواسته هاي دلم می گیرم و مي گم بعدا"...بعدا"...حالا نه... امروز يك ساعت وقت آزاد پيدا كردم و نشستم چيزهايي رو كه دوست داشتم خوندم...چقدر ديدن و خوندن خوبه... خدايا!چشمام بسم نيست واسه ديدن... حس مي كنم كم ام...گاهي كمي گنگم...گاهي كمي گيجم... اما با اين همه حس ميكنم كه گاهي كمي بي تفاوتي بد نيست... من شايد زياد خوندم اما مي گم حتما" خوب نخوندم... بعد از 16 سال درس خوندن حس مي كنم اصلا" روش درس خوندنم مناسب نيست..حس مي كنم راهمو بلد نيستم. نمي دونم...واقعا" نمي دونم..خوشحالم كه اشتباه كارمو فهميدم. اما احساس يه بچه ي كوچولو رو دارم كه دستش از دست مادرش جدا شده...اونم وسط يه شهر غريب...و اون بچه سواد نداره كه...و از هر كسي هم كه مي پرسه هيچ دستي هنوز نتونسته دست اونو توي دستاي مادرش بذاره... از هركسي هم كه مي پرسم حرف هايي رو بهم مي زنه كه خودمم انجام ميدم.خدايا.اشكال كارم كجاست؟ اين امتحان كلي از انرژيمو گرفت..حس مي كنم خالي ام..ديروز حس كردم اونقدر خسته شدم كه همين اول كار باليني نمي تونم... اين استرس ها...تا ميام به يكيشون عادت كنم يكي ديگه از نمي دونم كجا قلمبه مي زنه بيرون. خداوندا! آرامشي عطا فرما تا بپذيرم آنچه را كه نمي توانم تغيير دهم. شهامتي تا تغيير دهم آنچه را كه مي توانم و بينشي كه تفاوت اين دو را بدانم. خدايا... اين بنده ي كوچيكت رو خودت راهنمايي كن. راه هاي مقابل دل و ذهنم را روشن كن... من خودم رو به تو سپردم.حتما" تو خواستي اينجا باشم و داري واسه ي اهداف خودت آماده م مي كني. راه رو نشونم بده و اراده...
+ نوشته شده در پنجشنبه 1386/12/02ساعت 0:3 قبل از ظهر توسط فردیس درتاج \|